بخت سرکش

http://www.facebook.com/notes/masoud-behnoud/pyd-sdm/113745091974659

تا اینجایش که خوب بوده .پر جاذبه است . ولی نمی دانم چرا چند روزی است از بهنود خبری نیست .در وبلاگش نمی نویسد .نمی دانم بی بی سی می آید یا نه ؟ امیدوارم حال میرزای شهر ما خوب باشد . راستش فکر نمی کردم به کتابش مجوز بدهند .ولی هر چه باشد مونس خوبی است برای عید امسال ما !

قصه ها واقعی اند .قصه ها از واقعیت هم واقعی ترند . قصه ها بی هیچ دروغ و سرپوشی می برندت به عمق واقعیت . آنجا که واقعیت زاده می شود . روح آدم ها را می بینی عریان . خود خودشان را . عشقشان ، کینه شان ، فکرشان ، همه را می خوانی .

کلیدر را هم تمام کردم . ولی هر قصه ای که می خوانم غمم افزون می شود . می گریم برای دردهاشان ، برای سوزهاشان ، برای سرگشتگیشان . برای عشقشان .مگر غیر این است که تار و پود ما را با غم سرشته اند و با عشق .............

دریغا

دریغا مردا که عشق را مگر در درد بازتوانستی شناخت

عشق را مگر در درد ............

نه

که بوی خوش عید است

شو پنجره بگشا

که نسیم است و نوید است .

بویش را ، عطرش را می شنوید ؟

اگر چه به بو و رنگ عیدهای کودکیم نیست ، اگر چه دلم مثل آن روزها نیست که غصه اش فقط گذر روز های عید باشد ، که البته هنوز هم هست ، اگر چه خبری از بازیهای کودکانه نیست ، ولی دوستش دارم . هر جا که باشم . شاید به خاطر خاطره هایم باشد ، شاید هم به خاطر حس مشترکی است که همه ما داریم شاید ...........

که من

داده ام هر چه را در برابر

شادی روز گمگشته ای را

کمکم کن .می خواهم از حاشیه به متن بیایم . به متن زندگی . می دانم فرصت کم است . می دانم باید زندگی را عمیقاً نفس کشید . نمی خواهم اسیر حاشیه شوم . می خواهم این راه را تا آخر بروم . با مهری که در دلم ریشه زده . جزئی از تار و پودم شده .که هنوز من  نبودم که تو در دلم نشستی .

درست در واپسین روزهای این سال تلخ رسیده ام به پایان رمان کلیدر . آخر جلد دهمم دیگر .نمی دانم هنوز که پایان کار گل محمد به کجا می رسد .بهتر از پایان کار ما که نمی شود ؟ می شود ؟

که به قول اخوان پادشاه فصل هاست پاییز .

امروز مهمانی داشتم .به اتاقم آمده بود .وقتی کتابهای کتابخانه ام را نگاه می کرد .حسی در درونم پیدا شد .گویی به هویتم دست می کشید .کتابهایی که در این چند سال خواندمشان .در ذهنم نشسته اند .خاطراتم را ساخته اند .با لحظه های تلخ و شیرینشان بوده ام .کتاب هایی که با آنها زندگی کرده ام در این چند سال .هنوز هم وقتی یادی از آن کتاب ها در ذهنم بیدار میشود ، شیرینی غریبی در کامم احساس می کنم .گویی این چند قفسه کتابخانه جزئی از وجودم شده اند .

خاطراتم ، یادهایم ، باید بنویسم باید بگویم .تنها در این حال است که حس می کنم زنده ام .حس می کنم کاری راکه باید می کردم کردم .نمی خواهم پشت پا بزنم به دلم به آنچه دلم می خواسته در تمام این سال ها.

زبانم در دهان باز بسته است

تلخم خیلی تلخ .بعد از انتخابات حال و حوصله ای برایم نمانده . باورم نیست  هنوز  که آن فضای سبز پرامید چگونه به این سرعت خزان شد .

البته باورم  این است که آتشی که روشن شده خاموش شدنی نیست گیرم مدتی زیرخاکستر بماند. در این مدتی حقایقی بر همه آشکار شد که  هر چه گلو پاره می کردیم کسی باورنمی کرد .

با این همه حالم از این همه دروغ به هم می خورد .پستی تا چه حد !